Nazwisko i imię:
Socyn Faustus (Sozzino), Senensis (1539 † 3 marca 1604), synowiec Leliusa Socyna (pseudonimy: Dominicus Lopez Soc. Jesu, Prosper Dysidaeus, Felix Turpis v. Turpilio, Gratianus Turpio Gerapolensis).
Tytuł:
Okazanie Tego, Iż ći ludźie, ktorzy w Krolestwie Polskim, y w Wielkim Xięstwie Litewskim pospolicie Ewánielikámi názwáni są, ktorzyby skutecżney pobożnośći náśládowáni byc chćieli, powinniby się do Zboru tych ludźi przyłącżyć, ktorzy w tychże narodźiech fałszywie y niesłusznie Ariany y Ebionitámi názywáni bywáią. Hebr. 6. v. I. Opuśćiwszy pocżątek mowy Christusowey, mieymy się do doskonałośći.
Miejsce i rok wydania:
W Rakowie {recte: w Krakowie, druk. Aleksego Rodeckiego lub Sebastiana Sternackiego}, Roku od národzenia Syná Bożego, 1600.
Opis/komentarz:
w 4ce, k. 3 nlb., str. 62.
Na odwr. tyt. zachwala zgodę między obiema zbory, co się od papiestwa odłączyły. Ewangielicy muszą przedtem odmienić niektórych nauk i sposobów rządzenia zborów.
Rozpoczyna: List Avthora do czytelnika (2 karty). Tu tłumaczy, co są Arjanowie i Ebionitowie. Wyznawali oni „obłędliwe rozumienia” i potwarz jest stosować te nazwy do braci.
Od k. 1 właściwy tekst, z przedmową na czele. W przedmowie podaje treść pisma. Poczem w 5 rozdziałach przechodzi potem po kolei ważniejsze kwestje różniące go od Ewangielików (błędne nabożeństwa, obłędliwości w nauce, na str. 36 o Kalwinie, o niewiadomościach). — Od str. 55: Przydatek. (O niedostatku karności zborowej w zborze Ewang. i o przyczynach, dla których tego zboru co dzień ubywa, a Ariańskiego, iako go pospolicię zową, przybywa).
Pisane było w r. 1599 w Łusławicach, jak wynika z porównania z tekstem łaciń.
Por. „De officio hominis” (1610) oraz „Quod regni Poloniae” (z r. 1611). Stosunek tych trzech wersji nie jest bliżej ustalony.
Na k. tyt. egz. Czartor. ręka Sienieńskiego: Ex libris Jakobi Sienienski a Sienno Palatinidis Podoliae in rakow haeredis.
Wierzb. III 3104. — Obacz Bibl. XXIII, str. 305.
Lokalizacja:
Czartor. — Zamojs.
Całość:
Socyn Faustus (Sozzino), Senensis (1539 † 3 marca 1604), synowiec Leliusa Socyna (pseudonimy: Dominicus Lopez Soc. Jesu, Prosper Dysidaeus, Felix Turpis v. Turpilio, Gratianus Turpio Gerapolensis).
Okazanie Tego, Iż ći ludźie, ktorzy w Krolestwie Polskim, y w Wielkim Xięstwie Litewskim pospolicie Ewánielikámi názwáni są, ktorzyby skutecżney pobożnośći náśládowáni byc chćieli, powinniby się do Zboru tych ludźi przyłącżyć, ktorzy w tychże narodźiech fałszywie y niesłusznie Ariany y Ebionitámi názywáni bywáią. Hebr. 6. v. I. Opuśćiwszy pocżątek mowy Christusowey, mieymy się do doskonałośći.
W Rakowie {recte: w Krakowie, druk. Aleksego Rodeckiego lub Sebastiana Sternackiego}, Roku od národzenia Syná Bożego, 1600.
w 4ce, k. 3 nlb., str. 62.
Na odwr. tyt. zachwala zgodę między obiema zbory, co się od papiestwa odłączyły. Ewangielicy muszą przedtem odmienić niektórych nauk i sposobów rządzenia zborów.
Rozpoczyna: List Avthora do czytelnika (2 karty). Tu tłumaczy, co są Arjanowie i Ebionitowie. Wyznawali oni „obłędliwe rozumienia” i potwarz jest stosować te nazwy do braci.
Od k. 1 właściwy tekst, z przedmową na czele. W przedmowie podaje treść pisma. Poczem w 5 rozdziałach przechodzi potem po kolei ważniejsze kwestje różniące go od Ewangielików (błędne nabożeństwa, obłędliwości w nauce, na str. 36 o Kalwinie, o niewiadomościach). — Od str. 55: Przydatek. (O niedostatku karności zborowej w zborze Ewang. i o przyczynach, dla których tego zboru co dzień ubywa, a Ariańskiego, iako go pospolicię zową, przybywa).
Pisane było w r. 1599 w Łusławicach, jak wynika z porównania z tekstem łaciń.
Por. „De officio hominis” (1610) oraz „Quod regni Poloniae” (z r. 1611). Stosunek tych trzech wersji nie jest bliżej ustalony.
Na k. tyt. egz. Czartor. ręka Sienieńskiego: Ex libris Jakobi Sienienski a Sienno Palatinidis Podoliae in rakow haeredis.
Wierzb. III 3104. — Obacz Bibl. XXIII, str. 305.
Czartor. — Zamojs.
Okazanie Tego, Iż ći ludźie, ktorzy w Krolestwie Polskim, y w Wielkim Xięstwie Litewskim pospolicie Ewánielikámi názwáni są, ktorzyby skutecżney pobożnośći náśládowáni byc chćieli, powinniby się do Zboru tych ludźi przyłącżyć, ktorzy w tychże narodźiech fałszywie y niesłusznie Ariany y Ebionitámi názywáni bywáią. Hebr. 6. v. I. Opuśćiwszy pocżątek mowy Christusowey, mieymy się do doskonałośći.
W Rakowie {recte: w Krakowie, druk. Aleksego Rodeckiego lub Sebastiana Sternackiego}, Roku od národzenia Syná Bożego, 1600.
w 4ce, k. 3 nlb., str. 62.
Na odwr. tyt. zachwala zgodę między obiema zbory, co się od papiestwa odłączyły. Ewangielicy muszą przedtem odmienić niektórych nauk i sposobów rządzenia zborów.
Rozpoczyna: List Avthora do czytelnika (2 karty). Tu tłumaczy, co są Arjanowie i Ebionitowie. Wyznawali oni „obłędliwe rozumienia” i potwarz jest stosować te nazwy do braci.
Od k. 1 właściwy tekst, z przedmową na czele. W przedmowie podaje treść pisma. Poczem w 5 rozdziałach przechodzi potem po kolei ważniejsze kwestje różniące go od Ewangielików (błędne nabożeństwa, obłędliwości w nauce, na str. 36 o Kalwinie, o niewiadomościach). — Od str. 55: Przydatek. (O niedostatku karności zborowej w zborze Ewang. i o przyczynach, dla których tego zboru co dzień ubywa, a Ariańskiego, iako go pospolicię zową, przybywa).
Pisane było w r. 1599 w Łusławicach, jak wynika z porównania z tekstem łaciń.
Por. „De officio hominis” (1610) oraz „Quod regni Poloniae” (z r. 1611). Stosunek tych trzech wersji nie jest bliżej ustalony.
Na k. tyt. egz. Czartor. ręka Sienieńskiego: Ex libris Jakobi Sienienski a Sienno Palatinidis Podoliae in rakow haeredis.
Wierzb. III 3104. — Obacz Bibl. XXIII, str. 305.
Czartor. — Zamojs.